sus...

Sessizliğin sustuğu, susuzluğun susadığı o an, Allah’tan ki demin de kaldı. yırtılıveren karanlığın arkası sadelik, sadeliğin arkası renksizlik idi. Renk yalnız nura susamış beyazlıkta. parlamak ta değil bu aklanmak, aklandıkça yürek paklanmakta.
- Nur bu olsa gerek dedi benlik apansız.
Sesinde mi alay vardı. sessizliğinde mi bilinmedi. zaten bilinecek yerde değildi ya ,burası. Her şeyin yittiği ama yiterken çoğaldığı, bittiği ama biterken bollardığı, yokluğunda, varlığında anlamının olmadığı, nurun sönük kaldığı, ihtişamın yitiklik olduğu, fakrın zenginlik olduğu bir yer... belki hiç biri değil sadece düş. bura da düşde yok düşünmekte yok gibi, sanki his her biri. uzaktan biteviye hiç durmadan devam eden bir tek
- Allah,Allah,Allah,
Tek
Bir
Hep
O na dalınca gönül ,bulanıyor his. Sanki aralanıyor parlaklık, yoksa daha mı parlıyor.
Yetmiyor göz, yetmiyor bilinen, yetmiyor duyulan, gönül yardıma gelse ya. Gelmez ! gelirmi hiç ? , o sevidiğinin tekrarında. Akıl düşünmekte, onu aşmış boyut.izni bu kadar. Bazen en iyisi sükut.